झाकायचे दु:ख जेंव्हा
जाहीर करत गाली
आसवे किती ही भोळी
येतात अवेळी खाली!
लपवायचा आनंद होता
दाखवून अश्रू गेला
डोळ्यांच्या कडा ओल्या
सांगून गुपीत गेला....
जगण्यातील दु:ख माझे
नेतात दूर वाहून
करतात भार हलका
खरे सोबती होऊन ....
शोधाया भूतकाळ माझा
न दूर जावे लागे
डोळ्यांत लपलेत भेदी
फिरतात असावांच्या मागे
मी कधीच एकटा नव्हतो
आसवांचे मेघ डोळी,
घन गर्जत होते
अन ओल्या होत्या ओंजळी!
रघुनाथदादा पाटील
औरंगाबाद,
24/07/2015
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा