मी लहानपणी फार मातीत खेळायचो. नाचायचो, हुंदडायचो. रानवा-याच्या रानशीळा ऐकत बेधुंद होऊन फिरायचो. रानमेवा शोधत भटकायचो. वादळ आलं की डोळ्यावर हात ठेऊन स्तब्ध ऊभं रहायचो. ढगांसोबत धावायचो... अविरत बरसणा-या आषाढ सरींसारखं मनसोक्त गावभर विहार करायचो...गढूळल्या पाण्यात कागदाची नाव चालवायचो...दुस-यांच्या नावेला दगड मारायचो..
नदीच्या पूरात वाहणा-या झाडाझुडपांच्या हेलकाव्यांसोबत मनाने हिंदाळायचो... ओंडका होऊन खळाळणा-या पाण्यात डुंबायचो.....
०३ डिसेंबर, २०१३
आठवण...
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
-
आकाशी रंग कुणी भलताच दंग मी बेभान माझा गगनात पतंग... माळावर उभा कसं तापलंय अंग दूर आकाशात गोत घेतोय पतंग.... मित्राच्या हातात चक्री ...
-
कादंबरी अंश... आज कुलकर्णी मॅडमने संतवाणी शिकवली. ’पापाची वासना नको दाऊ डोळा, त्यापरी आंधळा बरा मी’. संत तुकारामांची संतवाणी मला खूप आवडली. ...
-
Add caption माझं गाव तसं शहराजवळ. गावं टूमदार असतात असं फ़क्त पुस्तकात वाचायचंच. स्वातंत्र्यानंतर लोकशाही राज्ये ही संकल्पना राबविल...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा