एकदा एका फ़ार्मास्युटीकल कंपणीने मला एक काम दिलं होतं. त्या कंपणीचे आघाडीचे २५ % एम आर ७५ % पेक्षा जास्त व्यवसाय करत होते आणि अगदी शेवटचे ३० % एम आर एकूण विक्रीचे जेमतेम १० ते १२ % व्यवसाय करत होते. त्यांनी मला याबाबत अभ्यास करायला सांगीतले.
मी त्यांच्या कित्येक एम आर च्या फ़ाईल चाळल्या. त्या अभ्यासात एक गोष्ट अगदी स्पष्टपणे समोर आली की त्या दोन्ही प्रकारच्या लोकांमध्ये बौद्धीकदृष्ट्या काही फ़रक नव्हता, किंबहुणा त्यांची शैक्षणीक पात्रता देखील सारखीच होती. त्यांच्या फ़क्त मानसिकतेत फ़रक होता. ज्यांचा सेकंडरी सेल्स चांगला होता ती मंडळी चिंता कमी करत होती, ते अधीक ऊत्साही होते. लोकांशी भेटण्या-बोलण्यात त्यांना मनापासून आनंद होत होता.
जन्मजात क्षमता आपल्या हातात नसते, त्या बाबतीत आपण काही करू शकत नाही. पण आपल्याजवळ जे आहे त्याचा वापर कसा करायचा हे आपण ठरवू शकतो.
लोकांना आपली क्षमताच कळत नाही.
एकदा माझ्या विद्ध्यार्थ्यांना मी एका मिनीटात मनी अर्थात पैसा चे पहिलं इंग्लीश अक्षर लिहायला सांगीतलं. त्या आधी त्यांनी सांगायचं होतं की ते किती वेळा लिहू शकता. जवळपास सर्व विद्ध्यार्थ्यांनी सांगीतल्यापेक्षा जास्त वेळा लिहीले.
याचा अर्थ त्यांची ते काम करण्याची पात्रता जास्त होती परंतु त्यांना माहीत नव्हती. असंच होतं. आपण आपली खरी किंमत जाणत नाही. आधी ती जाणा. नियोजन करा. काय मिळवायचं त्याचं सतत भान ठेवा.
कुठलीही गोष्ट फ़ुकट मिळत नाही. योग्य किंमत द्यावी लागते. त्यासाठी चांगली एक्सपर्ट लोकं सोबत असायला हवी. आणि अशी मंडळी सोबत हवी असेल तर त्यासाठी खर्च करायची माणसीकता हवी.
प्रत्येक क्षेत्रासाठी (एस डब्ल्यू ओ टी) सोट अनाल्यिसीस करणे गरजेचे ठरते.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा